သုဏှဇာတ်တော် (အမှတ် ၅၄၄)

တစ်ချိန်တစ်ခါက မဂဓတိုင်း၊ ရာဇဂြိုဟ်မြို့တော်တွင် သူဌေးတစ်ဦး၏သားအဖြစ် ဘုရားလောင်း ပွင့်တော်မူခဲ့သည်။ ထိုသူဌေးမျိုးရိုးသည် စည်းစိမ်ဥစ္စာ ပေါများလှပြီး အိမ်တော်၌ အစေခံအမှုထမ်းများစွာရှိကာ သားသမီးများအား ချမ်းသာစွာနှင့် ပြည့်စုံစွာ ပြုစုပျိုးထောင်ကြသည်။ ဘုရားလောင်း အရွယ်ရောက်လာသောအခါ ပညာအတတ်များစွာကို သင်ယူတော်မူသည်။ ထိုအချိန်တွင် ရာဇဂြိုဟ်မြို့တော်တွင် မင်းပြုသော မင်းတစ်ပါးရှိသည်။ ထိုမင်းသည် အလွန်သနားကရုဏာကြီးမားသူဖြစ်ပြီး ပြည်သူတို့၏ အကျိုးကို အမြဲဆောင်ရွက်လေ့ရှိသည်။ တစ်နေ့သောအခါ မင်းကြီးသည် မြို့တော်ကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုစဉ် အလွန်ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်နေသော လယ်သမားတစ်ဦးကို တွေ့မြင်တော်မူသည်။ ထိုလယ်သမားသည် ပျင်းရိလွန်းသဖြင့် မိမိ၏လယ်ကွင်းကို မစိုက်ပျိုးဘဲ ပေါင်းပင်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ မင်းကြီးက ထိုလယ်သမားကို မေးမြန်းရာ၊ သူက အလုပ်လုပ်ရမည်ကို မကြောက်သော်လည်း အလုပ်ကို မည်သို့စတင်ရမည်ကို မသိကြောင်း၊ ထို့ကြောင့် အလုပ်မလုပ်ဖြစ်ကြောင်း ပြောပြသည်။ မင်းကြီးသည် ထိုလယ်သမား၏ စကားကို ကြားရသောအခါ အလွန်အံ့သြတော်မူသည်။ ထို့နောက် မင်းကြီးသည် ထိုလယ်သမားအား အလုပ်ကို မည်သို့စတင်ရမည်ကို ပညာပေးတော်မူသည်။ မင်းကြီးက “အသင်သည် ပျင်းရိနေလျှင် အလုပ်ကို မည်သည့်အခါမှ မစတင်နိုင်ပေ။ အလုပ်ကို စတင်ရန် အလွန်လွယ်ကူသည်။ ပထမဆုံးပေါင်းပင်တစ်ပင်ကို နုတ်လိုက်ပါ။ ထို့နောက် နောက်တစ်ပင်ကို နုတ်ပါ။ ထိုနည်းအတန်းဖြင့် အလုပ်ကို အဆုံးသတ်နိုင်မည်” ဟု မိန့်တော်မူသည်။ ဘုရားလောင်းသည် မင်းကြီး၏ အဆုံးအမကို ကြားရသောအခါ အလွန်အံ့သြတော်မူသည်။ ဘုရားလောင်းသည် မင်းကြီး၏ ပညာကို ချီးကျူးဂုဏ်ပြုတော်မူသည်။ ထို့နောက် ဘုရားလောင်းသည် မိမိ၏အိမ်သို့ ပြန်လည်ကြွချီတော်မူပြီး ထိုလယ်သမားအား အလုပ်လုပ်ရန် ကူညီတော်မူသည်။ ဘုရားလောင်းနှင့် လယ်သမားတို့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ကြရာ မကြာမီ လယ်ကွင်းသည် သန့်ရှင်းသာယာလာပြီး ကောက်ပဲသီးနှံများ စိုက်ပျိုးနိုင်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ ဘုရားလောင်းသည် အမြဲတမ်း ပျင်းရိမှုကို ရှောင်ကြဉ်တော်မူပြီး အလုပ်ကို အမြဲတမ်း စေတနာ့ဝန်ထမ်းဖြင့် ပြုလုပ်တော်မူသည်။ ဤဇာတ်တော်မှ ရရှိသော အဆုံးအမမှာ ပျင်းရိမှုကို ရှောင်ကြဉ်ပြီး အလုပ်ကို စေတနာ့ဝန်ထမ်းဖြင့် ပြုလုပ်ခြင်းသည် အောင်မြင်မှု၏ အခြေခံဖြစ်သည်။